توی جمع عاروق زدن کار زشتی هست. همه خجالت میکشن و معذرت میخوان. بعد چطوره که از سیگار کشیدن و ریختن دودش تو حلق بقیه خجالت نمیکشن؟

من هربار از مترو هفت تیر میام بالا با حجم غلیظی از دود به سرفه می افتم و گاهی عق میزنم. دود تاکسی ها و ماشینها یه طرف دود سیگارها هم یک طرف. تصور کنید تو پیاده رویی که به دلیل جمعیت باید قانون ماشین ها رعایت بشه و اگه آهسته بری اعتراض پشت سری ها رو داری اگه تند بری باید سبقت ممنوع بگیری و با روبه رویی ها برخورد میکنی پس تصمیم میگیری با سرعت مطمئنه تو ردیف ایجاد شده حرکت کنی فردی چند نفر جلو تر تو صف حرکت باشه و دود سیگارش پشت سری هاشو داره خفه میکنه. واقعا زشت نیست؟ من که احساس میکنم این حالت هیچ کم از عاروق نداره که تازه بدترم هست. چرا این افراد جای اینکه خجالت بکشن، با افتخار دود منتشر میکنن؟ چیکار میشه کرد تا جامعه به این سمت بره واقعا اون دود حق خیلی های دیگه رو ضایع میکنه؟

یا اصلا درک نمیکنم افرادی رو که دارن به سمت تو میان ولی برمیگردن پشت سرشون رو نگاه میکنن و به هرچی و هرکسی خوردن خوردن!! چرا؟ یا اکثرا خانمهایی که بدون هیچ ملاحضه ای برای دیدن مانتو  های تو هفت تیر مکث میکنن! اینجاهاست که هربار فکر میکنم واقعا باید قوانین راهنمایی رانندگی هم برای پیاده ها باشه یا نه واگذار شه به عقل آنی آدمی؟ هر دوتاش به یک اندازه سودمنده و هر دو به یک اندازه مضر.

این بود دغدغه ی مهم و روزمره من از دست پیاده روی هفت تیر و حجم عاروق زنهای دودی!