همراه ادل آهنگ لاو سانگ از آلبوم 21شو میخونم. باهاش صدامو میکشم و باهاش آی ویل الویز لاو یو میگم و باهاش نه!باهاش نمیتونم هیچ تصوری داشته باشم.
شنیده بودم از عشق نوشتن حتی وقتی عاشق نیستی صرف اینکه از عشق نویسی هست ،زیباست! اما باید بگم از عشق گوش دادن و باهاش هم خوانی کردن وقتی یکهو به خودت میای و میبینی قلبت خالی از هر نوع بشریه که بخوای این آهنگ رو تو ذهنت براش بخونی یکم تو رو به پوچی میرسونه...یکم دچار خلسه میشی یکم باید خودتو ری استارت کنی وگرنه نگاهت همونطور که میخکوب شده به سقف خواهد موند.