یه فولدر عکسو بعده کلی کلنجار رفتن با خودت باز کنی ....از همون اول لبخند در بیشترین حد ممکن بیاد دامنشو پهن کنه رو لب و صورتت ،و چشات نا تعریف شدنی بشه و تو خوب بدونی این عکسا اگه هم دست کسی دیگه باشه که بعیده و ببینَتِشون باید عکسای عادی باشن و این فقط خودتی که  میدونی هر عکس چه داستان و ماجرا و حرف و خاطره ای داره...فقط خودت بدونی اون لبخند یعنی چی؟ فقط خودت بدونی اون رنگ لباس یعنی چی؟ اون اخم و آخمالویی خاصِ کیه؟ و مدام با دیدن همون عکسای کم انگار یه قطار از کنارت رد میشه که دخترای توش مشت مشت لبخند میپاشن رو لبت و تو زیر لب آروم هی بگی "نامرد" نامرد...نا مرد ..و همچنان لبخند رو لبات باشه...!