کسانی که سنگ صبورند یه جایی میرسه که میبرن میگن کاش منم مث بقیه بودم که فولانی و بهمانی نیان دیگه چون مهربونمو سنگ صبورمو میفهممشون باهام درد دل کنن کاش منم اصن مث فلانی بودم که برای اینکه خاطرم رنجیده نشه بهم چیزی نگن! که همونطور که این آدمه میاد باهم حرف میزنه و میگه نمیرم به اون یکی نمیگم چون نمیخوام تلخی حرفام ذهنشو خراب کنه،کاش همین حس مراقبت رو نسبت به منم داشتن!

بعضیام که سنگ صبور نیستن به حال سنگ صبورا حسادت میکن که خوش بحالش محرم اسرار فلانی ِ . خوش بحالش مگه چی داره که ما نداریم!!

همانا رنج هایی در این راه است....در آن راه هم! و ما شاید درصدی حق بدهیم که  هیـــــــــچ نمیدانیم!