تو دوران دبستان و راهنمایی و حتی دبیرستان گاهی شاهد قهر و آشتی دوستا بودیم.

یه نتیجه ی بزرگ که از این قهرو آشتی ها من خودم فهمیدم  این بوده که اگه قهر کنه طرف و مثلا جاشو از کنار دوستش عوض کنه بره میز دیگه ای بشینه یا کلا دیگه تو مسیر اون فرد سعی کنه قرار نگیره قهر ها طولانی تر گاهی به سال میکشه و کینه ای تر میشه! این موضع ربطی هم به عمق فاجعه نداره و دیده شده مسائل ِ خیلی جدی تری رخ داده بین دو نفر اما چون نحوه ی قهر طوری بوده که زیاد از هم جدا نشدن بلکه تو دید رس هم بودن  حتی اگه به سال هم بکشه باز بدون کینه یا درصد کمی کینه داشته و دوستی زود تر رخ داده..زود تر آشتی کردن. این نحوه ی قهر یعنی راه رو برای اصلاح ِ رابطه برای فرصت دادن برای گذر زمان اونم از نوع پویا-ش، باز گذاشتن!

گذر زمان تو قهرهای نوع یک برعکس باعث فراموشی و دوری محض میشه و هر طرف خودشون تو ذهنشون میبُرن و میدوزن.